عطر سیب

در انتظار يك صدا ...!

lostmoon — Fri, 10 Jul 2009 12:52:23 GMT

نمي دانم بار امانت افكارم را در سينه ي كدام واژه ها پنهان كنم تا آن ها را بر تمام عبارات دنيا مشرف سازم و مخلوقات را وادار به سجودشان نمايم ! تا وحدت واژه هاي بي جان به واسطه ي وجود تو ، اشرف آفرينش شود و از مشتي خاك پيشي بگيرد !

تا ندامت آسمان فرياد او را برآورد و خود را بداقبال ترين كائنات خلقت به حساب آورد از اين كه باز هم نتوانست در قرعه روزگار زيباترين دست نيافتني را در آغوش خود بگيرد و مجبور شود ستاره هاي دفترم را ديد بزند !

آخر هر وقت تصويرت را بر سينه ابرهايش نگاشتم ناقلا با دست باد در آلبومش مخفي كرد و ماه را برايم مصور نمود ، غافل از اين كه من در طلوع تاريكي ديدگان تو چشم بر هرچه روشنايي بود بستم و مبهوت صورت گري خالق خويشتن شدم ؛

تو هيچ جا نيستي و همه جا هستي !

نمي دانم اين غيبت سرشار از حضورت را با كدام منطق تفسير نمايم ! آخر اين زميني ها همه چيز را از صافي عقل شان مي گذرانند ؛ اين جا اعداد يا زوج مي شوند يا فرد ، اجسام در آن واحد فقط دريك جا ظاهر مي شوند و آدم هايش هم از روي منطق عاشق مي شوند !

اين جا همه با پاهاي چوبين شان قدم بر مي دارند از فقدان تمكين آن ها غافل اند ....!

تو هيچ جا نیستی و همه جا هستي !

روي نيمكت حياط خانه ما ... در آغوش نيلوفرهاي باغچه مان ...ايستگاه اتوبوس ....مان ...و لوسيون رزماري هم !

" فقط براي لبخند تو ... يادت كه هست ؟ وقتي مي خندي ديوانه بودنم ستودني تر مي شود !"

تو نيستي و من به گمان نوازش اصوات تو ،‌ رخسار استماع خويشتن را گلگونه مي زنم تا نداي دلتنگي ات شيفته ي او گردد و او را منجي آرزوهاي خود نمايم ؛

تو نيستي و اشك هاي من خود را به زميني شدن مبتلا مي نمايند تا مسافرشان را به سلامت باز يابند و ديدگانم بتوانند با منزلگاهي آراسته او را نظاره كنند .

بي تو باران رايحه اش را فراموش مي كند و چترها فداكاري شان را حماقت مي شمارند !

اصلا ، وقتي نيستي رقص قلم دست واژه ها را به دست هم نمي دهد و مستي هيچ كس را به كمال نمي رساند ،

خيال من روزه ي سكوت مي گيرد ، داستانم ناتمام مي ماند ، نه زيبا مي نويسم ، نه حتي وب لاگ نويس مي شوم !

تو هيچ جا نيستي و همه جا هستي !

روي نيمكت حياط خانه ما ...در آغوش نيلوفر هاي باغچه مان ....ايستگاه اتوبوس ....مان ...و حتي در پس تعقيب هر سايه اي !

تا بداني اين چه عشقي است كه من اينقدر دارمش !!

منتظر موسیقی اصوات تو می مانم و دیگر رقص را بر واژگانم حرام می دارم ! ‌شک نکن ، تا آن زمان هيچ نمي نويسم !

ساز مخالف

lostmoon — Sun, 11 Jan 2009 19:33:10 GMT

اين بار تحميد مخلوقات افكارم _اين واژه هاي دوست داشتني _ افسار آن ها را بر دست نمي گيرد و جلودار تراوش حقيقت هاي تلخ نهفته در وجود آنها نميگردد ؛ آخر رشوه هاي زبان آدم ها _اين آفرين گفتن هاشان _تمام وجودش را اشباع كرده است و هيچ مرهمي براي زخم هاي عميقش نميشود ؛ ‌شايد اين همان تاثير نفخه ي الهي در روان اوست كه رنگ آبي و سبز اسكناس اين زميني ها را مذموم مي انگارد و "حورا " سازي مخالف مينوازد .

در اين تاريكي عذاب آور و ضلالت بخش ، " دغدغه ي اين زميني ها ، آدم را ياد ابتداي خلقت مي اندازد " ! همان زماني كه آدم يادش رفت آدم است و من و تو را ناخواسته و او خواسته ،"فقط" ، به زميني شدن مبتلا نمود و حوا ، در هواي بي گرد و غبار حيات خويش غوطه مي خورد و دلش را به آدم بودن همسر خويش خوش كرده بود ! شايد فقط عشق ميتوانست روح نهرهاي جاويدان را به جوي روبروي خانه شان بدمد و بهشت را در يك مزرعه ي متناهي خلاصه كند .

آري، " دغدغه ي اين زميني ها آدم را ياد ابتداي خلقت مي اندازد. " ؛ همان زماني كه بشر در پي ارضاي ساده ترين نياز هاي خويشتن بود و از اتحاد و هم دلي ، آوايي سر نمي زد ، تا نكند منفور صنم ها ي چوبينش گردد و چيزي براي خوردن نيابد ! پيشرفت كرديم و گفتيم : نكند لباس كهنه مان سارق اشتغالمان گردد و همسرمان بي سرمان سازد ! به روز گشتيم و فرياد زديم : نكند ناخن مان برق نزند !! نكند رنگ رژ لب مان با روسري 30 سانتي مان ست نشود !! نكند دختر همسايه نگاه چپ بكند ! نكند فلاني آن كند كه نبايد با ما بكند !!

وقتي هيچ راهي براي فرار از جهان سومي شدن نيافتيم رفتيم سراغ زرق و برق توسعه يافته هاي مو طلايي ... اسم اتوبوس هامان شد BRT و قطار را مترو خطاب كرديم و ساعت هاي عمرمان را به پايش ريختيم و خيال كرديم كه پيش افتاديم و از پس در گذشتيم ، غافل از اين كه كاشانه ي 2500 ساله مان را ويران كرديم و پارسي را فقط پاس كرديم !!

تمام فريادها مان را در زندان سكوت محبوس كرديم و پشت پا به بغض خالي از گريستن نموديم و آن را در بايگاني كينه ثبت نموديم تا نكند صداي فريادمان ، ملودي دوست داشتني فلاني را ننوازد و خدايي ناكرده مغضوب درگاهش شويم ! آخر آن وقت راشدان مرشد نديده با گشت ويژه شان پاپي مي شدند كه اين ساز مخالف از آن كيست تا به سياهي ميزبانش شويم !!

قرآن بر سر گذاشتيم و دل ها را زير پا ، اختيارمان را ستوديم و از بازيچه بودن گلايه كرديم ! در گوش همسايه لالايي خوانديم و شب ها با ديازپام 10 به استقبال روياهاي صادقه مان رفتيم ! به خدا عشق ورزيديم و بنده اش را معبودمان ساختيم و دل مان رفت براي دستاني كشيده و چشماني سياه و يك كمي هم سرمست "فقط"!

وقتي تعقيب سايه مان را نظاره گر شديم از ته دل خنديديم و معبودمان را گفتيم "خدا خيرت دهد" كه ما را اشرف مخلوقاتت نمودي و فرشتگان را وادار به سجودمان ! " بي خبر از عمر سايه ها و گنج نايافته مان" !

من و تو چه بر سر خداي مان آورديم ؟

... تیک تاک

lostmoon — Mon, 22 Sep 2008 13:06:43 GMT

شاید فقط همین باشد هم آغوش تنهایی های شبانه ی من

هم نفسی که مرگ وحدانیت لحظه ها را در گوش او زمزمه می کند

و گاه او را به خوابی عمیق می سپارد

و با دست های چروکیده و فرتوت

چهره ی تاریکش را نوازشگر می شود

تا این گونه شریک عشقبازی های سیاه ، اما آرامش بخش او باشد

این تک آوای فتنه انگیز زمان

به صدای گام های عابر گذرگاه خیالم معنایی حقیقی می دهد

اما این رهگذر نه دور می شود

نه نزدیک !

فکر کنم یک دلش با من است

و آن یکی هم ...

خدا می داند با که !

تیک تاک ، تیک تاک ،همان قاتل لحظه های با تو بودن است

کاش ، هیچ گاه برای کشتن آنها دندان تیز نمی کرد

آن موقع ،

من و تو می ماندیم و یک دنیا ثانیه !

تیک تاک ، تیک تاک

همان ذاکر بازگشت ناپذیری دقایق است

همان معلم کلاس افسوس

با شاگردهایی مایوس و شکست خورده !

نمی دانم این گذشت زمان تقرب به کدام منزل را برایم میسر می سازد !

آیا منادی وصال من به آرزوهایی است که ذهنم آنها را در دامان خویش پرورش می دهد

یا نزدیکی به تنها موجود خیالی ذهنم

با رخساری لطیف و دستانی کشیده ،

شاید فقط آنها می توانند ناسخ نوازش های پیر ساعت دیواری خانه مان باشند

آری ، شاید مهتاب وجودش تاریکی تنهایی ام را

روشن که نه !

چراغانی کند !!

شاید هم این فوت ثانیه ها ،

این گذران زمان

من را به آغوش خروارها خاک بسپارد

و تاریکی ام را دو چندان کند !

تیک تاک ، تیک تاک

صدا بلند تر می شود

گام های رهگذر خیال جان تازه ای گرفته اند

شاید به من دل داده است .... فقط !

شاید هم این فریاد زمان

این جنب و جو ش ثانیه ها

فقط به خاطر یک جفت باطری قلمی ساعت خانه مان است !!!

... و انه هو اضحک و ابکی

lostmoon — Tue, 17 Jun 2008 06:58:18 GMT

خدای خوب و مهربانم ...

در نا همواری های مسیر زیستن

همان جاهایی که مسافر داستان رمقی برای حرکت نداشت

تنها تو بودی که امید رفتن را در دلش الهام کردی

و حدیث جاری شدن را در دلش افکندی

آری ... تو به او آموختی که در اوج عطش

دلش خوش نشود به رخسار سراب !

خدای زیبا و دوست داشتنی من ...

من نمی ترسم از آتشی که وجودم را تجزیه می کند و خاکستر آن را باقی می گذارد

از در آمیختن با بیم دهنده هایی که چهره شان شبیه آدم بد های داستان های مادر بزرگ است خیالی ندارم !

من حتی از عدم جاودانگی روحانی خویشتن هم هراسی ندارم

فقط !

فقط می ترسم از شرمندگی در پیشگاه دیدگان تو !

دیدگانی که از تجسم آن ما را منع کرده ای !

همان هایی که ظلمت کفر را " گاه " به دلم می افکند

آری ! من می ترسم مثل دختر بچه هایی که حرف پدرشان را آویزه ی گوش خود نکرده اند

سرم را در مقابلت پایین بیاورم و تنها شکایتم سکوتی باشد از سر فریاد !

خدای خوبم !

دوست دارم آنقدر برایت بگویم که ...

ـ نه خسته نمی شوم ـ

بگویم از آدم هایی که قدرتشان را بر چهره ی رنجور جامعه می نمایاندند

و مغرور می شوند به این که چه راحت می توانند روزی خود را بر مردم ببندند

و زیر پرده ی معنویت خون به شیشه کنند

آنها نمی دانند نظاره گرشان در عرش گیتی ،رزاقی یکتاست و نوازنده ی موسیقی حیات ،کس دیگریست !

خدای نیمه شب های بی صدای من !

تو همان پدری هستی که مسیر هدایت فرزندان را در وصیت نامه ی خود بازگو نمودی

و آن را به دل آخرین فرزند سر به راه القا نمودی

تا قاصدی باشد برای تکامل یافتن دیگر بچه ها

اما !

من می ترسم همان اولاد نا اهلی باشم که منکر هدایت پدر می شود

فرزندی که آیین کنعان شدن را آموخت " فقط "

همانی که تنها امیدش به کرامت پدر خویش است !

یا علی کل شی قدیر !

تو می دانی هر آنچه که در چشمه سار وجودم جاری می شود

و از شخصیتی که گاه در وجود من متولد می شود آگاهی

نوزادی که همیشه شیطان می خوانمش !

همان رفیق روزهای سیاه و گاه سفید من که اندام خود را بر بوم نوشته های من طراحی می کند

و سارق آرامش افکار واژه ها می شود !

خدای من سایه اش را از سرم کوتاه کن

تا پرتو خورشید تو نوازشگر دست نوشته هایم شود

نه آتش شومینه ی خانه مان !

و تو می شناسی

مردی را که حرارت نفس هایش گرما بخش سردی خیال من است

همان که طرح اندامش تحرک و جنب و جوش را به خیال خسته ام عرضه میکند

و عطر سیب را با تارهای صدایش می پراکند !

خدایا !

چنان طراوتی به آن ببخش

که آسمان با دیدنش هوس نکند که ابری شود "دیگر"

خدای نعره های زیر خاک !

می دانم که ذره ذره های خاک رویای عشقبازی با سلول های پیکرم را در سرشان گنجانده اند

و هر آنچه که به آن می نازم خوراک خوش طعمی می شود برای سوسک ها و کرم ها و ...

و این غرور سرکش به خضوعی سر به زیر مبدل می شود

آن گاه ، روحم با آن رخسار مه آلود و نه چندان اثیر و دلبرش می نشیند بالای سرم

و اشک می ریزد به حال صاحب خانه اش !

اما من همه ی آن ها را از یاد می برم " گاهی "

و آدمیت را می فروشم به قیمتِ بی بهایی

و خانه ی دل را با متاع غفلت آراسته می کنم !

من بارها خوانده ام

که : وَ اٍنّه هو اَضحک و اَبکی

اما فقط آراستگی را می بینم

نه آراسته گر را

و دلم را خوش می کنم

به ابروهای کمانی

لب هایی قلوه ای

و هم دستانی کشیده و ظریف !

بارخدایا !

مرا آن گونه ساز که لایق پرستش تو شوم

و تکمیلمان کن !

تا این گونه تتمه ی افکارمان خالی شود !

... و انه هو اضحک و ابکی

lostmoon — Sat, 26 Apr 2008 20:29:18 GMT

( با یادی از** شازده **و تشکر از او ... )

http://mostafa.anybody.googlepages.com/VaghtiHasti.mp3

منظور از نمايشگاه ادوات نظامي چيست؟؟؟؟؟

lostmoon — Thu, 17 Apr 2008 21:43:18 GMT

یا حق

چرا مسئولین مصلحت اندیشی میکنند ؟

انسان‌های والایی همواره در عرصه این جهان خاكی می‌زیسته‌اند كه مانند شمعی با سوختن جسم و جان خود پرتوی فراراه پویندگان راه فضیلت و معنویت بوده‌اند؛ مردان و زنان آزاده‌ای كه وارسته از پایبندی‌های خاك، متاع جانشان را بی‌هیچ تعلق خاطری بر كف نهاده و مهیای افشاندن بر آستان دوست، پای از سر نشناخته‌اند.

سانحه دلخراش روز شنبه ( 28/01/1387 - 11:51 ) در مسجد سیدالشهدای شیراز كه محفل مناجات و نیایش جمع كثیری از زنان و مردان مؤمن و آزاده بود،بر ما مردم ایران سخت ناگوار آمد. این مصیبت جانكاه حقیقتاً ضربه‌ای بزرگ و جبران‌ناپذیر بر پیكره جامعه اسلامی‌ ما به شمار می‌آید و دریغ بود كه فرزندان خداجوی این آب‌وخاك اینچنین دسته‌جمعی و ناباورانه در حالی كه مشغول راز و نیاز با پروردگار خود بودند، به آسمان پركشند. اما بندگان راستین و عباد صالح خدا آنچه را كه در اراده حضرت دوست رخ می‌نماید نیكو می‌یابند و هنگامی كه مصیبتی به‌ایشان رسد ذكر استرجاع بر زبان جاری می‌سازند، زیرا بر حكمت مشیت‌های خداوند ایمان دارند.

شهادت عاشقانه این عزیزان را به خانواده‌های داغدار این شهدا تسلیت عرض نموده، از آمرزگار مهربان برای این شهیدان عزیز رضوان و رحمت واسعه و حشر با شهدای اسلام و انقلاب مسئلت دارد.

به منظور بزرگداشت شهدای کانون فرهنگی رهپویان وصال لوگوی حمایتی از کانون را در وبلاگ خود قرار دهید .

... در جست و جوی نور

lostmoon — Wed, 09 Apr 2008 22:52:18 GMT

دیشب هوا ابری بود

اما نمی دانم چرا خبری از باران نبود

فکر کنم خدا به آسمان دلداری داده بود تا گریه نکند

شاید هم بغضش را فرو برده بود، آسمان

تنهایی قدم زدن در زیر باران ...

بوسه های باران صورت آدم را خیس می کند

گاهی هم تو را در آغوش سرد خود می گیرد

و لطافت پیکرت را نوازشگر می شود

این گونه هوای باران شدن به سرم می زند !

اگر من باران بودم هر روز می باریدم

و در هر بارشی خستگی وجودت را با شانه های نحیف قطره هایم حمل می کردم

آخر هم همه شان را می سپردم به وسعت دریاها

حالا تو می ماندی و یک دنیا آسودگی

و شاید هم ...من !

اما زیاد هم مهم نیست ...

این طرف ها دلی پیدا می شود که از جنس دریا باشد

تنهایی گریه کردن ...

دل آدم سبک می شود

اما حیف که برای گریه کردن های من دیر شده است یک کمی

آخر پشیمان کردن خدا خیلی دشوار است

تنها راه رسیدن من به تو

به تو ای بازیگر نقش اول رویاهای من

مرگ است

خیلی کوچک است اما مسافتی دراز دارد

گاه هم خیال هجرت به سرم می زند

اما شنیده ام که لازمه ی سفر ، همراه داشتن دلی روشن است

و دستی سرشار از خیرات

اما اینجا نه نوری به چشم می خورد

و نه کرداری نیکو !

تنهایی فکر کردن به اسرار خلقت ...

سر آدم به عقل می آید !

زنبور ها خیلی تلاش می کنند !

مورچه ها خیلی اتحاد دارند !

مگس ها خیلی مزاحم هستند !

سوسک ها هم خیلی کثیف !

بعضی آدم ها مثل زنبور ها و مورچه ها می مانند

بعضی هم سوسک ها و مگس ها را الگوی خویش می کنند

بی دست و پا ... و پلید

هم نشینی با آنها هم مثل قدم زدن بر روی دریا می ماند

آغاز خوبی دارد

اما در انتها خود را در اعماق دریا نظاره گر می شوی !

تنهایی دفتر خاطرات خدا را خواندن ....

روح آدم منور می شود

دفتر خاطراتی که بر اصحاب ظلمت چیره گشت

از عیسی و مادرش می گوید

راوی عصای اعجاب انگیز موسی می شود

و اسرار عمر نوح را پرده برمی دارد

تنهایی صفحه های آلبوم را ورق زدن ...

خاطرات آدم مصور می شوند

گاه هم یاد آنهایی می کنیم که رخسارشان سال هاست که در تصویرگر ذهن سیاه و سفید است

تصاویری که در رنگی کردن آن خیلی وقت است که عاجز مانده ایم

آهی می کشیم از سر تمام این ناتوانی ها

تنهایی نوشتن ...

احساس آدم با رقص قلم بر روی صفحه پدیدار می گردد

احساسی که گاه با شب زنده داری های من به تو منتقل می شود

و محرکی می شود برای نوشتن های من

می دانم که گاه سیاهی آن آزارت می دهد

و تو را وادار به جست و جوی پرتویی از نور می کند

اما بدان در خفای این همه واژه پسر بچه ای زندگی می کند

که خورشید روشنایی بخش تمام رویاهای اوست

و من فقط همین را می خواهم

نزدیکی تو به روشنایی ها ...

تا این گونه باشد پایان مان ...

" فقط برای من "

lostmoon — Sat, 29 Mar 2008 22:10:18 GMT

نمی دانم نقش این همه اندوه نهفته در خویشتن را روی کدام سینه حک کنم تا طرح ناخوشایندشان مثل خوره روحم را در انزوا نطلبد و سیاهی سایه ام را خوش بین شوم !

آن وقت مثل همه ی آدم هایی می شدم که هیچ وجه تشابهی در بین افکار من و ایشان پیدا نشده است و می خندیدم به همه ی چیزهایی که آن ها را می خنداند و با یک شاخه گل و یک نیم نگاه روحم می رفت به ملکوت اعلی !

اما اینجا هیچ ناطقی روشنی مسیر را نطق نمی کند و هیچ همدلی هم به درد دل من نمیخورد !

ژرفای احادیث مردم را اسکناس هایی رنگارنگ احاطه کرده اند و گیسوهایی که طره ها را در آغوش می گیرند !!

پس به ناچار با سینه ی تکه کاغذهایی مواجه می شوم که زلالی شان را به قلم من میسپارند و من هم می نویسم برای دل تو !

خیال من در هم می ریزد بی آن که دلیلی برای دگرگونی های خویشتن بیابم

و اشک می ریزم مثل کودکی که مادرش او را از شیر می گیرد و و انگار خیالی خوش را گم و گور کرده است !

این گونه تو من را بچه ای لوس و هوسمند می خوانی !

و نمی دانی که خلاء امیال من را نمی تواند هوای خنده های صدا دار هم آغوش تو پر کند و احساس من می خندد به هوسمندی آن ها "فقط"

آخر ...

هیچ چیزی برای کودک ، شیر مادرش نمی شود !

در زندگی درپی شناخت احساسی بودم که بعضی ها از آن دم می زدند ...

می خواستم بدانم کدامین محرک آدم ها را به دنبال هم می کشد و آخر هم برای هم میکشد؟!

کدامین احساس خرد را از سر آدمی به در می کند و طرح خوشایند دیگری را جای آن مینشاند !

این که چگونه یک جاذبه اشک ها را از سد بغض فراری می دهد و آن ها را نماد همدردی با دلی آشنا میکند !

از سر کدام نیرو آدم ها خستگی هاشان را به درونشان محول می کنند و طراوت را اظهار میکنند !

یا این که کدام پوشش غرور را محذوف می شمارد و دو نفر را وادار میکند تا به آن یکی بگویند :

آی فلانی ..." دوستت دارم" !

"شناخت همه ی این ها نقطه ی قوتی بود برای ارضا نمودن کنجکاوی های ذهن من" !

حادثه گویا ترین پاسخ برای پرسش هایی بود که ذهنم از تجزیه و تحلیل آن قاصر بود !

وقتی عزیز ترین شخصیت حقیقی پیرامونم را به خروارها خاک سپردم ، فهمیدم خاطره های زیبا هم می توانند عامل تجزیه احساس آدمی شوند !

وقتی زلالی قطره اشک های صمیمی ترین دوستانم منظر چشمان من شد ، فهمیدم آب هم گاهی آتش می زند !

یا وقتی که تنهایی به مالک خویشتن خندید ، دریافتم که او هم غریت آدم ها را درک نمی کند !

آری ، عوامل ابهام در روان من را وزیر حادثه استیضاح می نمود !

نمی دانم این احساسی که گاه و بی گاه سرتاپای وجودم را می چسبد اسمش چیست !

یا مثلا نام محرکی که سبب می شود یک نفر را بیشتر که ....نه .... "اندازه ی خودم "..... دوست داشته باشم برایم مجهول است !

برای من غیر قابل درک است که چرا پیرمرد همسایه هیچ وقت ازدواج نکرده است و فقط زل می زند به پیرامونی که برایش بی ارزش جلوه می کند !

من نمی دانم اسم این احساسی که گاه و بی گاه وجودم را محکم در آغوش می گیرد چیست !؟؟

نکند بار دیگر حادثه نقصان خیالم را تکامل بخشیده است و آرمانی جنجالی را بدان عرضه نموده است !

مثل حقیقتی که آدم ها آن را دوست دارند و در جست و جوی آن گام برمی دارند ، اما عاقبت مزه ی ناخوشایندش دهانشان را تلخ می کند !!

شاید این احساس همان احساسی است که موی پدرم را زود سفید کرد و مادرم را معشوقش ساخت !!!

شاید این بالاجبار نشات گرفته از اختیار وادارم کرده است تا از عمق وجود فریاد برآورم که :

" آ آ آ آ ی .... فلانی ی ی ی .... دوستت دارم ! "

می دانم دیدگان و افکارت مناظره گر عشق بازی واژه های من است !

و صف آرایی شان را به سرعت مرور می کنی تا سرانجام این اتحاد را برای خود تفسیر نمایی !

اما گزینش گر کدام عاقبت شوم وقتی از آخر قصه مان فرار می کنم

وقتی با هر خداحافط یک قدم به انتها نزدیک می شوم و به تنهایی ام سلام می کنم !!

خسته که نیستی !

پس لبخند بزن !
این تمام زندگی است " فقط برای من "

پس لبخند بزن تا ... زندگی کنم !

... مسافر شب های دلتنگی من

lostmoon — Sun, 16 Mar 2008 21:07:18 GMT

یا مقلب القلوب والابصار

گاهی آنقدر احساسات مان عمیق می شوند

که واژه یارای حمل آنها نیست

و همان زمان است که انسان خود را گرفتار در بندی از ناتوانی ها می بیند

و با تفکری چروکیده نا امیدی خویشتن را منادی می شود

دیشب سرم را بر زمین گذاشته بودم

اما نمی دانم چرا ذهنم پرواز می کرد !

همیشه همین گونه است

من اینجا هستم و او ... خدا می داند کجا !؟

اما دیشب آن را از بام وجودم رهانیدم

و او را تحفه ای کردم برای آسمان اینجا

آسمان شهر من ؛

که این روزها غباری از نفرت بر همه ی زیبایی هایش چیره گشته است

آسمانی که مادربزرگ همیشه او را رستم داستان های خویش می پنداشت

و از فداکاری هایش چه قصه ها که نمی گفت !

اما این آسمان همان نیست

درست مثل ما که همان ها نیستیم

آسمان شهر من گذشت و فداکاری را به خاطر نمی آورد

آسمان من صورت خندان مادربزرگ را از یاد برده است

اینجا پدر ها همیشه خسته اند

اینجا دستان مادرها نوازش گر چهره ی خندان نوزادشان نیست

اینجا همه کار می کنند

اینجا خیابان ها متهم به حمل ترافیک هایی ثقیل می شوند

سر دردهایی کشنده

اعصاب هایی گل آویز

نفس هایی کم عمق

آسمان گذشته خویش را می خواهد

همیشه چیزهای کوچک آرزومند چیزهای بزرگ می شوند

درست مثل من که " تو" را می خواهم

خیلی سخت است

اما غیر ممکن نیست !

دیشب نیمه هایش بود که ذهنم به کالبد خویش رجعت کرد

اما همچون کلافی به هم پیچ خورده

شاید مجبور شوم خیال پرواز را از سرش برانم .

پ ن 1 : چندی پیش از ماه شنیدم که عاشق شده است

بیچاره عاشق یکی از ستاره ها شده بود

حس می کنم دلش خیلی داغ بود

می گفت بد جور به ستاره عادت کرده است

آنقدر که مجبور است روزی یک بار به دور زمین بچرخد

بلکه در هر دورانی به محور معشوقش نزدیک تر شود

ماه می دانست که ستاره مردنیست

اما او عشق را به خاطر سپرد

عجب دلی داده بود ماه !

مثل من که دلم را نثارت کردم

شاید کمی زشت باشد و شاید هم سیاه ...

پ ن 2 : سال جدید را به تو مانیفیست عزیز و کافر مهربانم تبریک عرض می کنم . سالی پر از نیکی و تندرستی و خوشبختی برایتان آرزومندم .

میم مثل .... میلاد

lostmoon — Sun, 20 Jan 2008 11:52:18 GMT

چند سال پیش همین موقع ها

کالبد من متهم به حمل سنگینی روح خویشتن شد

و شانه های نحیفش را نثار فرشته های خیر و شر نمود

تا این گونه باطنم را نظار ه گری سازد برای نبرد آن دو

چند سال پیش همین موقع ها

من از آغوش تاریکی که حامل رایحه ی مادرم بود جدا شدم

و همگان را وادار به تماشای بهار خویشتن کردم

بهاری که هم صدای او نوای حنجره ی زمستان بود

چند سال پیش همین موقع ها

مادر بزرگ ، نجوا گر حدیث طلوعی دیگر شد

تا این گونه مرا محکوم به زیستن کند

زندگی در دنیایی که آدم هایش زود عاشق می شوند " یک کمی "

و دل می بندند به ابروهایی کمانی

لب هایی قلوه ای

و شاید هم دستانی کشیده و هم ظریف !

آری من آغاز شدم

از دنیا رفتم

و به دنیا آمدم !

چند سال پیش همین موقع ها

من تماشاچی نور خدای خویشتن شدم

نوری که در خفای آن قلبی می تپید " مهربان "

و شاید همان بود ناجی من از ظلمات درون من

آری ... دستان بی گناهم نوازش گر رخسار مهربان ترین موجود عالم شد

" مادر بود نامش "

چند سال پیش همین موقع ها

تنها مشغله ی زاییده ی افکار انسان های پیرامون من

نامیدن من ، سیر بودن من ، خندیدن من بود

نه تصویری که خیال آنها از باطن من نگارگر می شد

نه در هم رفتن اخم های من به یک بهانه " شاید ساده "

نه آنچه افکار من طرح کتابت به آن می زند

نه غرور من

که گاه همچون شیطانی در درون سیاه و سفید من رخنه می کند

و روح کور سو ها را می بلعد

حالا چند سالی است که دنیا نشین شده ام

و دریافته ام که زندگی تصویری است آمیخته با روشنی ها و تیرگی ها

روشنی هایی که در شریان های حیاتشان احساسات انسان هایی جاری است که آدمیت خود را دریافته اند

و در قاموس افکارشان واژه ی عشق را تفسیر کرده اند

اما گاه آدم ها همان نمی شوند که باید بشوند !

و این چنین میلاد تیرگی ها را جشن می گیرند !

چند سال پیش همین موقع ها

یک قدم که نه ... یک دنیا به گل یاسم _ این موجود بافته از ریسمان خیال _ نزدیک تر شدم

گلی که با رایحه ی دلنشینش ، نسیم طراوت را به روح من هدیه می دهد

و انعکاس اصواتش در راهروی پیچ در پیچ افکار من زمزمه سرایی می کند

چند سال پیش همین موقع ها

چشمانم _ مستند ترین عضو درک حقایق _ تنها سنگینی بار عصمت را به دوش می کشیدند

آنها نمی دانستند که باید محکوم به تماشای عشق بازی آدم ها با دنیایشان شوند

و از نظاره ی بشریت با کوله باری که تنها سنگینی اش ، فقدان عشق است ، چیزی حالیشان نمی شد

من جدایی را در لمس نکردن زبری ریش پدر خلاصه کرده بودم

و تپش قلب را موسیقی حیات آدمیت میدانستم

نمی دانستم که جایگاهی است برای آن ، یا هیچ کس ، که دوستش دارم

آری

چند سال پیش همین موقع ها

روز میلاد من

روز باز شدن دیدگان من به حقایقی بود که چشیدن تلخی آن دردناک ترین رخداد روان من است ...... و اما تنها ترین هدیه تو

تو ای مخاطب نا آشنای دوست داشتنی

آن است که از من می دانی !!!!!

پس زبان قلم را بگشا !

پ ن 1 : دلم که می گیرد ... عیادت کسی می روم که چشمانم سال هاست از دیدنش محروم است ... کسی که فقط از او سنگ مزاری باقی مانده است و آن همه شور شوق را به خروار ها خاک هدیه داده است ... نجوایی می کنم با او ... اما من هیچ وقت از او صدایی نمی شنوم و این تکلم وحده است که آزارم می دهد و گاه هم آرزو می کنم در دنیایی دیگر دستان ظریفش را لمس کنم .

پ ن 2 : افسانه ی بیابان لباس حقیقت به تن کرده است ... آری ، حقیقت ؛ همانی که حضورش من و تو را آزار می دهد و ما را وادار به فرار می کند ... می دانم ... آخر یکی مان را در چنگ خود می گیرد و از آن یکی جدا می کند و آن موقع دیگر توانی نیست برای فرار ... دست های ما هم از هم دور می شوند ... و دیگر هیچ کدامشان گرمای دیگری را حس نمی کند ! شاید جدایی باشد پایان مان !